خیلی دلش گرفته بود ولی نمی دونست چی کار کنه یعنی اصلا نمی توانست کاری بکنه جزء اینکه سرش را بچسبونه به پنجره و صورتهای خندان مردم بی غم و غصه را ببینهو آه بکشه و دوباره آه بکشه آخه کاری از دستش بر نمی آمد از فکر اینکه باید بره به خانه و دوباره اون هوای لعنتی و اون آدم ها را تحمل کنه حالت مرگ بهش دستت می داد ولی چاره ای نداشت بلاخره چی اخرش که باید دوباره به همان محله می رفت پیش خودش فکر کرد خدا چرا هر چیز خوب را به پولدار ها داده و عوضش به اون فقط حسرت و اه داده ولی یاد حرف مادرش افتاد و  ارام شد مادرش همیشه می گفت خدارو شکر کن که چشم و بینایی داری که ببینی و از خوشبختی مردم دیگه لذت ببری و لبخند بزنی

برای چند لحظه فکر کن خدایی نیست 

با وجود اینکه یکم دیر شده ولی عیب نداره

هیچوقب نفهمیدم چه طور اینجوری می خنده