نمیدونم چرا ٬مثل خیلی چیزهای دیگه که چراشو نمیدونم حوصله رمز گشایی هم ندارم

مه چقدر قشنگه چقدر بارون قشنگه راستی برف قشنگ تره یا بارون ؟ من چرا دوباره اینجوری شدم ؟خیالی نیست حلش میکنم ٬خودم

صبح که از خواب پامیشم یه لنگه دمپاییم زیر تخته یکی دیگش وسط اتاق کنار صندلی پشت رو افتاده

پرده ها هم کشیده است پس معلوم دیشب ستاره بازی در کار نبوده ماه هم از دست هم صحبتی مثل من راحت بوده

دوست ندارم دمپای هام جفت شده زیر تخت باشه ٬صندلی سر جاش .. معلومه که دیشب عصیان کردم بر علیه خودم معمولا اینطوریه همیشه من گنهکارم همیشه؟ تا آخر دنیا؟

دیونه میشم وقتی به این فکر مکنم که من حتی یه روز هم برای خودم زندگی نکردم

به همه فکر کردم به جز به خودم ٬داغون شدم برای اینکه ...احساس حقارت نکنه اصلا به من چه

مگه یکی از اون نا لایقها که من به خاطرشون خرد شدم اصلا فهمیدن که چه خبره

گمونم می خوام با کسی حرف بزنم ولی نمیدونم در مورد چی

چقدر دلم برات تنگ شده

پ.ن :پراکنده نویسی !